× دخـــــــــت بنـــــــــــــــــــدر ×

نیلو

سلام

امیدوارم که حال همتون خوب باشه

از وقتی که پسورد این وبلاگمو زدن دیگه علاقه ای به بروز کردنش ندارم.

البته یه وبلاگ جدید ساختم.

اینم همینجوری نگهش داشتم دیگه

حالا هم بعد از مدتها اومدیم ب آپیییییم

یه آهنگ از فروغی میزارم برید دانلودش کنید

اینروزا من با این فاز می گیرم

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://niloo520.persiangig.com/audio/Dup(1)foroghiiiiiii.mp3

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 0:13  توسط نیلوفر  | 

مهـــــــرگان نو

بگـــشاییم کفـــتران را بال
 بفروزیم شعله بر سر کوه
 بسراییم شــادمانه سرود
وین چنین با هزار گونه شکوه
 مهــــرگان را به پیشـباز رویم

رقص خوش پیچ و تاب پرچم ها
 زیر پـــــرواز کفتـــــران سپـــید
 شادی آرمیده گام سپهر
خنده نو شکفته خورشید
مهرگان را درود می گویند

 گرم هر کار مست هر پندار
 همره هر پیام هر ســـوگند
 در دل هـــر نـــگاه هـــر آواز
 تـوی هـــر بوســــه روی هر
لبخند
 بسراییم:
              مهرگان خوش باد

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مهر 1389ساعت 22:14  توسط نیلوفر  | 

مرگ روز

می رفت آفتاب و به دنبال می کشـــــید
 دامن ز دست کشـته خود روز نیمه جان
خونیــن فتاده روز از آن تیغ خون فشــان
در خاک می تپـــید و پـی یــار می خـزید
خنـــــــدید  آفتـــــاب که :

 این اشک و آه چیست ؟
 خوش باش روز غمزده هنگام رفتن است
 چون من بخند خرم و خوش

این چه شیـــوناســــت ؟
 
ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست
نالـــید روز خســـته که : ای پادشــاه نـــور
شادی از آن توست نه از آن مـن : بلــــــی
ما هر دو مـــی رویم ازین رهـــــــگذر ولــی
 تو می روی به حجله ومن می روم به گـور

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم شهریور 1389ساعت 10:21  توسط نیلوفر  | 

چه ســــــــــــــــود

 

 

بر مزار مـــــردگان خویش نالــیدن چه سود                   بی خبر از هم دگر آسوده خوابیدن چه سود؟

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید                    ورنه بر سنگ مـــزارش آب پاشیدن چه سود؟

زنده را در زنـــــدگـــی باید به درد او رسید                    ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟

با محـــبت دست پیران را ،عزیز من ببوس                     ورنه بر روی  مـزارش تاج گل چیدن چه سود؟

یک شبــــی با زنـــده ها غــم خـــوار باش                     ورنه بر روی مــــزارش زار نالــــیدن چه سود؟

تا زمـانی زنــــــده ایم از هم بیـــــگانه ایم                     در عـــزا روی هم دیگر به بــوسیدن چه سود؟

گر توانی زنده های را یک دمی تو شاد کن                   در عـــزا عـــطر و گلاب ناب پاشیدن چه سود؟

از برای سالــــمندان یک گل خوشــــبو ببر                    تاج گـــــلها در کنار همـــدیگر چیدن چه سود؟

گر نـــــرفتی خـــــانه اش تا زنــــــده است                    خانه صاحب عـــــزا تا صبح خـوابیدن چه سود؟

گر نپــــــرسی حـــــال او تا زنــــــده است                     گریه و زاری و نالـــــــیدن بـــــرای او چه سود؟

سالها عــــید آمد و رفت و نکــردی یاد من                     جای خالــــــــی مرا در خانه ام دیدن چه سود؟

گر نـــــکردی یــــــــاد مـــــن تا زنـــــــده ام                   سنگ مر مر روی قبر من تو را چیدن چه سود؟

اینجا همه همدردی و همبستگی و تاج گل                 در عزای و در مصیبت روی هم چیدن چه سود؟     

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم شهریور 1389ساعت 15:8  توسط نیلوفر  | 

میراث

پـــدر جان در دٍل تنگت چه ابری بود

که مـــن چـــــندان که می گــــریم

هنوزش هیچ پایان نیست

چه صـــبری داشـتی ،اما

از آن دنــدان که بر هم می فشردی

همچـــنان خونِ دلــــــم جاری ست

غمت با من

در این شب های ابری

زنده ماند ،اما

نمی دانم امیدم در دِل تنگِ که خواهد زیست؟

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم شهریور 1389ساعت 18:19  توسط نیلوفر  | 

ارزانــــــــــــــی

چه کســـــی می گوید که گرانـی شده است؟

دوره ارزانیســـــــت!

دل ربــــــــودن ارزان!

دل شــکستن ارزان!

دوستی ارزان است!

دشمنیـــــــــها ارزان،چه شـــــــــــــرافت ارزان!

تن عــــــــــریان ارزان!

آبرو قیمت یک تکه نان و دروغ از همه چیز ارزانتر

قیمت عشــــــــق چه قـــــــــدر کم شده است

کمتــــــــر از آب روان،

و چه تخفیف بزرگــــی خورده،قـیمت هر انسان!

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم تیر 1389ساعت 20:55  توسط نیلوفر  | 

قصه دوســـت

ببین

چــــگونه اندوهـــگینانه از برابرت می گذرم

ببین

که چگونه بی دوســـت و تنــــها می گذرم

تنها مثل پرنده ای بی بال در آسمان غروب

آری

من و تو پایان قصـــه های تلخ تاریخـــــــیم

من و تو انـــــسان همــــه ی طوفان هاییم

مرا ببین

که بـــــــی دوســــــت و تنــــــها می گذرم

تنــــــــــــها مثل باد از کــــرانه ی گیسوانت

ببین

که حقیقت درد مرگ را چگونه می گـــــریم

تنـــــــــــــها و بی دوســـــــــت از برابـــــرت

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم تیر 1389ساعت 19:30  توسط نیلوفر  | 

نیلوفر

 

از مــــــرز خوابـــــــــــــم مــی گذشتــــــــــم

ســـــــــــــایه تاریـــــک یــــــــــک نیلـــــــــوفر

روی همــــه ی این ویـــــرانه فـــرو افتـاده بود

کدامــــــــــین باد بـــــــی پروا

دانه این نیلوفر را به ســـرزمین خواب من آورد؟

در پس درهای شیــــــــــــشه ای رویــــــــــاها

هر کجا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیـــــــــــــلوفر روییــــده بود

گویـــــی او لحظه لحظه در تهــی من می ریخت

و من در صدای شــــــــکفتن او 

لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایــــــــوان فرو مــــــی ریخت

و ساقه ی نیلوفر برگرد همه ی ستون ها می پیچید

کدامــــــین باد بــــــــــی پـــروا

دانه ی نیــــلوفر را به سرزمین خواب من مـــی آورد؟

نیــــــلوفر رویید

ســـــاقه اش از ته خـــــواب شفـــافــــم ســر کشید

من به رویـــــــــا بودم سیــــــــلاب بیـــــــداری رسید

چشــــــــمانم را در ویـــــــــــرانه خوابـــــــم گشودم

نیلــــــــــــــوفر به همه ی زندگــــــــی ام پیچیده بود

در رگـــــــــــــهایش من بــــــودم که مــــــــی دویدم

هستــــی اش در من ریــــــشه داشــت همه من بود

کدامـــــــــــــین باد بـــــــــــــی پروا

دانه ی این نیـــــــلوفر را به سرزمین خواب من آورده؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم تیر 1389ساعت 0:12  توسط نیلوفر  | 

اندكــــــــــي سكوت

چه مهمانان بــي درد سري هســـتند مردگان!

نه به دستـي ظرفي را چرك مي كنند.

و نه به حرفي دلي را آلوده!

تنها به شمعي قانع اند

و اندكي سكوت...

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم تیر 1389ساعت 2:0  توسط نیلوفر  | 

انتظار

 خیــــال آمـدنــت دیشـــــبم به ســر می زد
 نیامــــــدی که ببینــــی دلـــم چه پر می زد
 به خــــواب رفتم و نیلــــوفری بر آب شکفت
 خیال روی تو نقشـــــی به چشم تر می زد
 شراب لعل تو می دیدم و دلم می خواست
 هزار وســـوسه ام چـــنگ در جـــــگر می زد
 زهی امید که کامی از آن دهان می جست
زهـــی خیال که دستــــی در آن کمــر می زد
دریچــــه ای به تماشـــــای باغ وا می شـــــد
دلــــــم چو مرغ گــــرفتــــار بال و پر مـــــی زد
تمام شــــب به خیال تو رفت و ، مــــی دیدم
 که پشت پرده ی اشــکم سپیده سر می زد

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1389ساعت 15:49  توسط نیلوفر  | 

مطالب قدیمی‌تر